Net ten zuiden van Zandvoort werd omstreeks juni 1942 de batterij Zuidzand  gevechts gereed gemeld. De batterij bestaat dan nog uit een aantal open geschutsemplacementen, zoals bij veel batterijen in het begin van de oorlog het geval was. De vuurleiding vond plaats vanuit een Verstärkt Feldmässige Leitstand. Opvallend is dat deze later in de oorlog niet vervangen is door een moderner exemplaar.
Tijdens de oorlog werden in batterij Zuidzand een kleine vijftig bunkers gebouwd. De hoofdbewapening Bestond uit Kanon kazematten voor het geschut 4x 9,4 cm van de kustbatterij type 671
schuilplaatsen voor 10 man daar waren er 6 van gebouwd dat waren bomvrije bunkers ST type 501 ook werd 1 bomvrije bunkers gebouwd voor 20 man type ST 502
dan was er ook een  Kanonkazemat fur lande-und sturmabwehregeschütze gebouwd type 612
ook werd er een imposante Munitiemagazijn gebouwd (Munitions-auffüllraum ) type fl 246
en respectievelijk gebruikt als Geratehaus, Officiersmesse (Officierswoning), Schreibstube (kantoor) en Funkerhaus (woning van de radiotelegrafist).
Achter de woning die als kantoor gebruikt werd, lag een bunker waarin de officieren konden schuilen bij een eventuele luchtaanval. Ten zuiden van deze villa’s lag Batterij Zuidzand De huizen aan de Brederodestraat werden door de bezetter niet gesloopt. Ze werden gevorderd

Opstelling voor licht-en middelbaar luchtdoelgeschut type fl 242
De vuurleidingpost werd, zoals eerder vermeld, niet vervangen. Het oppervlak in de bunker was, in tegenstelling tot andere vuurleidingposten, erg klein. Binnen het Widerstandsnest was dan ook een peilstand aanwezig die de vuurleidingpost ondersteunde met metingen.
De bunkers weken nauwelijks af van het standaard ontwerp en op veel Duitse documenten werden de dan ook gewoon betiteld als 671 S.K


                                                                                                              ST-501

Hoewel  de ST 501  BUNKER  werden gebouwd om verschillende functies te vervullen, waren veel aspecten van de indeling en het ontwerp van het interieur gestandaardiseerd en werden ze in alle verschillende typen herhaald.
De ingang werd bijna altijd bewaakt door een schietsleuf in een 3 cm dikke pantserplaat aan het einde van de ingangsgang. Bunkers die tijdens de strijd bemand moesten worden, hadden meestal ook een uitbouw aan de gevel met geschutsleuven zodat de verdedigers van dichtbij langs de buitenmuren van de bunker konden schieten.
De toegangsdeur tot de bunker bevond zich rechts of links van de schietsleuf en was een 3 cm dikke gepantserde deur in twee secties.
Na de ingang was een luchtsluis, een soort “mini-hal” waar, in het geval van een gasaanval, mensen die van buiten naar binnen gingen moesten wachten tot de overdruk in de bunker de lucht in de luchtsluis had vervangen (d.w.z. gereinigd). Daarna konden ze de bunker binnengaan zonder dat er gas naar binnen kon dringen.

ST 501

ST 501.

st-501

De bouw van een Ständiger Bunker type 501 (Ständiger Unterstand für eine Gruppe – oftewel een “permanente schuilplaats voor een groep soldaten”) duurde in de regel ongeveer 6 tot 12 weken onder normale omstandigheden tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Enkele belangrijke factoren:
• Bunker 501 was een standaard type uit het Regelbau-programma van de Duitse Wehrmacht.
• Het was bedoeld voor 10 soldaten, met 2 ingangen, een gasdichte ruimte, en muren van 2 meter dik gewapend beton (St-bouw = “ständiger Bau”, bestand tegen artillerievuur).

HIER WORD NOG AAN GEWERKT EVEN GEDULD A.U.B.